Brief aan mijn jonge ik; Gijs ter Haar

Hallo Jongen,

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik daar zat waar jij nu zit en misschien is dat ook wel zo. Wat zit je mooi rechtop voor de fotograaf die elk jaar weer je school bezoekt maar God, wat kijk je triest de wereld in. En dat terwijl je nog geen weet hebt wat je te gebeuren staat. Of zat je toen al vol met  een onuitgesproken voorgevoel, de kennis van  wat was, wat is, en wat ooit nog komen zal, die in het boeddhisme wel aan kinderen toegeschreven wordt?  Laat me je troosten kind, het is allemaal toch goed gekomen. Je hebt een lange weg te gaan en het zal vaker donker zijn dan licht. Je hebt alles te verliezen en dat zul je ook. Maar weet dat ik nu weet dat alles gaat zoals het gaat en in dit alles niets bestaat dat uit willekeur geboren is, en alles jou daarheen zal brengen waar ik uiteindelijk aangekomen ben. De eenzaamheid van jonge jaren, het altijd vreemde eendje zijn, de constante vraag waarom het lijkt alsof jij minder dan een ander bent. Laat me je zeggen jongen, dat ben je niet en nooit geweest, jij bent niets meer of minder dan de optelsom van alles wat je nog te wachten staat.

Straks ben je groot maar nog geen man, je gaat het huis van je vader verlaten, de grote boze wereld in. Je gaat de nacht omhelzen als een vrouw van lichte zeden, dansen met de dood alsof de dood onwerkelijk is, iets dat jou niet raken kan. Je zult van alle vruchten proeven en geen gifbeker zul je onaangeroerd laten, bang als je zijn zult iets te missen. Je zult vriend en vijand ten onder zien gaan, hoe alles wat je dierbaar is of afkeer oproept eindigt in een houten kist, en dat er geen verschillen zijn, dat alles zo hetzelfde is, een eeuwig spel van elementen waar wij volledig buiten staan. Het zal je angst inboezemen en je pad verlichten. Het zal je door de hel heen brengen, tot op de hoogste toppen van de euforie die ook niets meer is dan een hel waar het net iets beter toeven is.  Je zult de wijsheid in pacht hebben en haar telkens weer verliezen, elke dag een beetje sterven en steeds weer nieuw ontstaan. Je zult het wezen van de vrouw ontdekken in al haar facetten, haar haten en beminnen, en telkens als je haar verlaat weten dat er geen beginnen aan is, en toch telkens weer beginnen. Omdat je gewoon niet anders kan, je kan niet blijven liggen en je adem inhouden tot je er niet meer bent, dat heb je nooit gekund en zo is het goed. Ik zou er nu niet zijn als jij anders was geweest.

En later, kind, veel later pas, wordt je de man waarvan je droomde toen je nog geen dromen had en alles wat je toen bezat in je broekzak dragen kon. De wereld zal je vinden en jij haar, er is geen andere weg, sterker nog, er is geen weg, jij zal je weg zijn als je loopt. Er komt een tijd dat al je angst dan onverhoopt onwaarheid blijkt en jij, mijn kind, komt goed terecht. Je zult jezelf vinden en de liefde nog het meest. Een dubbeltje kan heel raar rollen, maar een Hollander kan heel hard hollen. Wees niet bevreesd, ik ben erbij en zal hier op je wachten, dan komen we elkaar weer tegen. En alle wegen die je ging, elke fout die je beging, lijkt dan futiliteit, meer is het nooit geweest. Dat is het wat ik zeggen kan, dat is de grote eigenheid. Al kijk je nu nog triest en vragend voor je uit, straks zul je er om lachen. En ik lach met je mee. Tot dan, mijn kind, mijn lieve kind, mijn aller allerliefste kind, ik heb je nooit verlaten. Zo zal ik altijd bij je zijn, zo zul je altijd blijven, zo zijn wij nooit geweest. Niets meer maar ook nooit minder. Het ademen van kinderen in het wiegen van de hand die alles door het leven draagt als zand dat door de vingers glijdt en niemand die het echt begrijpt.

Gijs

Gijs ter Haar is dichter en bekend Nederlands poetryslammer, woonachtig in Bunschoten. Van zijn hand verschenen al meerdere gedichtenbundels.  Zijn gedichtenbundel ‘Neem dit brood’ is te leen in de bibliotheek. Meer informatie: www.dichtbijgijs.nl