Brief aan mijn jonge ik; Guido de Wijs

Aan het kind Guido,

Toen jij geboren was, lieten je ouders een bordje maken. Een geboortebord. Ook je broer en drie zussen kregen zo’n bordje. Vijf kinderen, vijf geboorteborden. Ze hingen in een verticale rij in de woonkamer boven de piano naast het grote Mariabeeld. Op elk bord stond een kleurige afbeelding van een engelbewaarder. Maar het ging natuurlijk om de markant vermelde geboortedatum en de namen. Jullie vader en moeder hielden van aparte namen: Ivo, Guido, Amei, Godelieve, Candida. Als de kinderen met de aparte namen, voor het naar-bed-gaan in pyjama zaten te bidden voor het Mariabeeld of op zaterdagmiddag de piano-oefeningen deden, keek je soms even naar de bordjes. Daar hingen ze dan, in een stille, onveranderlijke rij. Samen, voor altijd verbonden.

Voor altijd? Nee. Toen je achtentwintig jaar was, ging je vader dood en negen jaar later ging je moeder dood. Ook een engelbewaarder heeft wel eens een snipperdag. Het ouderlijk huis moest leeggeruimd worden. Er kwam een verdeelbijeenkomst. Aan het einde van die rouwreünie klom je broer op de piano en tilde hij zwijgend de vijf geboortebordjes behoedzaam van de haakjes. Ronde bleke plekken bleven achter op het oude behang. De kale plekken fluisterden: ‘Dag kinderen, jullie zijn nu volle wezen, neem afscheid van je ouderlijk huis. De geboortebordjes gaan nu uit elkaar, neem alle vijf je eigen bord mee naar huis’.

Jij pakte je eigen bordje van je broer aan en realiseerde je dat dit de eerste keer was dat je dit bord in jouw handen hield. Je wikkelde het in een badhanddoek en het woord ‘voorzichtig’ viel binnen één minuut vier keer. Je stopte het bord in je tas. Alle kamers waren nu leeg en de vloeren werden gedweild; het ouderlijk huis kon verkocht worden. Jij maakte nog een foto van de vijf ronde kale plekken op het behang en reisde per trein met jouw geboortebord van Tilburg naar Amersfoort. In de coupé hield je je tas op schoot en je sloeg je armen eromheen.

Jouw geboortebord ligt inmiddels in je werkkamer in een vitrine. Een losgerukt bord, uit de rij gestapt. Ontheemd en met heimwee naar de oorspronkelijke plek.

Dag jonge ik, dag volle wees,

Guido de Wijs