Brief aan mijn jonge ik: Rens Groot

 Hallo, achtjarige mij, waar ben je?

Ik ben jou destijds kwijt geraakt, ik jou, maar jij mij gelukkig niet.

Daar ben ik pas later achtergekomen.

Voor jou is het nog steeds negentienachtendertig, kun je nagaan.

Elke dag vol verwachting opstaan,

 in een wereld waarin alles een wonder is.

Ongehoorzaam! Moeder zegt dat je in de tropen niet op het

heetst van de dag in de zon moet lopen, maar siësta moet houden.

Maar jij gaat op pad, met bloot bovenlijf op blote voeten.

Je hoofd gloeit, je schouders schroeien, heerlijk!

De wereld is glashelder en alles klopt, de sawa’s, de bergen

en de stralend blauwe lucht.

In het open veld brandt een braamstruik, de blaadjes blijven groen.

Niemand ziet het, alleen jij, elke dag weer.

’s Nachts zijn er de demonen, maar ook engelen die je beschermen,

niks aan de hand, jou kan niets gebeuren.

En anders zijn er altijd nog vader en moeder.

De oorlog breekt uit, eerst opwindend, later verschrikkelijk.

Het is in die donkere wanhopige tijd dat ik jou ben kwijt geraakt.

Jaren later,

tijdens de grote ellende in de Japanse concentratiekampen,

 was je er echter ineens weer.

Gedurende lange werkdagen,

in de felle zon met bloot bovenlijf op blote voeten,

liet jij mij zien dat er nog steeds braamstruiken branden.

En ook dat er in de nacht nog steeds beschermengelen zijn.

De wereld wordt weer glashelder en alles klopt weer,

de sawa’s, de bergen en de stralend blauwe lucht.

Alleen vader en moeder zijn er nu niet.

Maar dat is ok. Mij kan niets meer gebeuren.

Kun je nagaan.

Dank je wel.

Rens Groot