Lezen tot de dood

In het jaar waarin ‘De grote zaal’ centraal staat tijdens Nederland Leest, een roman over eenzaamheid, de dood en de relatie tussen een moeder en een dochter, heb ik direct met dit onderwerp te maken. Anderhalve maand geleden overleed mijn moeder.

Mijn moeder hield, net als mijn oma en net als ik, ontzettend veel van lezen. Tot anderhalve week voor haar dood had ze nog het laatste boek van Elisabeth George in handen. Ze was een fan van detectives, met name van Engelse detectives. 
Maar ook historische romans, zoals ‘Paus Johanna’ van Donna Woolfolk Cross, konden haar mateloos boeien.
Lezen was, zeker in de laatste jaren van hun leven, voor mijn moeder en voor mijn oma erg belangrijk. Toen mijn oma afasie kreeg, verloor zij niet alleen haar mogelijkheid te lezen maar ook haar lust tot leven. 

Ontsnapping, herkenning en troost
Als ik lees, verdwijn ik in die andere wereld; de wereld van het boek. Net als mijn oma, moeder en vele anderen zie ik het als een prachtige manier om (even) te ontsnappen aan het leven van alle dag. Ik bén bijna paus Johanna en het leven van duizend jaar geleden lijkt opeens heel dichtbij.
Lezen houd je ook jong van geest omdat er altijd weer nieuwe werelden en meningen te ontdekken zijn. Tegelijk kan lezen ook herkenning en troost bieden. Voor het verhaal van 'De grote zaal' geldt zeker het eerste. Ik raad u aan om het te lezen. Het is prachtig.

Lezen, de bibliotheek en de toekomst
Oud zijn is niet altijd leuk. Toch verheug ik me in dit verband op de jaren na mijn (weliswaar wat latere) pensioen. Want wat liggen er veel boeken op mij te wachten om nog gelezen te worden!
Maar dan moeten er nog wel bibliotheken zijn!
Ik wil graag op hoge leeftijd ook nog toegang tot die schat aan boeken die de bibliotheek van nu biedt. Of het digitaal, in boekvorm of als luisterboek is, maakt me niet uit.

Ik hoop dat dat gaat lukken, want…

...Ik wil lezen tot de dood...  

Hoe belangrijk is lezen voor u?
En wat denkt u over de bibliotheek in de toekomst?