Vieze boeken

Er zijn mensen die nooit bibliotheekboeken lenen omdat ze dat vies vinden, en daar zit natuurlijk eigenlijk wel wat in! Al lezende kom je er soms achter dat jouw voorganger op bladzijde 82 en 83 zijn boek niet kon wegleggen terwijl hij een kokosmakroon verorberde of tijdens bladzijde 6, 79, en 132 een sjekkie heeft zitten draaien.

Bloed, zand en dieren
Het allerallervieste dat ik ooit heb meegemaakt was een bloederig watje met een stukje leukoplast eraan, vastgeplakt op de titelpagina. Hoe kan zoiets?!

Minder ernstig is het om te zien dat een boek mee naar het strand is geweest (zandkorreltjes) of naar het bos (dode mier). Dat heeft ook wel wat, vind ik, zo’n boek dat al van alles heeft meegemaakt. En laten we wel zijn, je pakt toch ook de hele dag geld aan of rijdt met winkelwagentjes rond waar iedereen met zijn vieze fikken aangezeten heeft? We moeten ook niet te smetvrezerig worden met z’n allen.

Onleesbaar
Waar ik me wel aan erger is dat leners soms een boek onherstelbaar beschadigen en dit dan niet even melden bij de balie, maar het betreffende exemplaar gewoon in de bak gooien alsof er niks mee aan de hand is.

Laatst trof ik zo een boek aan dat werkelijk doordrenkt was van de limonade. Het boek was twee keer zo dik, twee keer zo zwaar, de kaft helemaal slap van het vocht en ontzettend plakkerig natuurlijk. Ik belde de laatste lener, en die beweerde dat je het “nog prima kon lezen”, wat technisch gezien wel klopte.

Boekenvoer
Wat ook vaak voorkomt trouwens, is dat boeken letterlijk half zijn opgegeten door een huisdier. En de titel is dan bijvoorbeeld: Toepoels puppywijzer: voor een lieve, gehoorzame hond.